فكر مي كنيم با انباشتن زودهنگام انبوهي از اطلاعات علمي در مغز كودكانمان از خردسالي موفقيت و سعادت آنها را در آينده تضمين كرده ايم غافل از آنكه مهم ترين عامل در تضمين خوشبختي فرداي فرزندانمان، پرورش فلسفه صحيح تفكر و عقلانيت و شور زندگي در فرزندانمان است.
بارها گفته ام كه انجام ندادن نبايدها مهمتر از بايدهاست.
بهتر است كه نخست از شكل گرفتن عادتهاي غلط در زندگي فرزندانمان پيشگيري كنيم !
بزرگترين ايرادمان در اين مسير اين است كه در مقام تربيت فرزند خود را انسانهايي بي عيب و نقص و فرزندانمان را نادان و ناآگاه مي پنداريم و گمان مي كنيم كه الگوي تربيتي خوبي برايشان هستيم!
به خودمان يك بار ديگر از دور نگاه كنيم.
با انصاف و روراست در خلوت خود ايرادهاي شخصيتي خود را بشناسيم.
اكثر ما درست نقطه متضاد چيزي هستيم كه از فرزندانمان انتظار داريم باشند.
تنبل و بي پشتكار هستيم اما از فرزندانمان تلاش و كوشش و پشتكار طلب مي كنيم.
ساعتهاي بسياري را در شبانه روز به حرف زدن حضوري يا تلفني با دوستان و نزديكان (كه بيشتر صرف غيبت و حسادت مي شود) يا پرسه زدن در شبكه هاي اجتماعي تلف مي كنيم اما از فرزندانمان توقع وقت شناسي و استفاده مفيد از لحظه لحظه عمرشان را داريم!!!!
با فرا فكني گناه تنبلي، بي لياقتي و وقت ناشناسي خود در كسب موفقيت را به گردن ديگران مي اندازيم اما در كوچكترين ناكامي فرزندان خود را سرزنش كرده و تمام گناهان را به پاي ايشان مي نويسيم.
اگر به فكر سعادت و خوشبختي آينده فرزندانمان هستيم پيش از هرگونه تربيت يا دادن آموزش علمي به ايشان سعي كنيم از تربيت منفي فرزندانمان به وسيله بدآموزي غير مستقيم موارد بالا جلوگيري كنيم؛ تعليم و تربيت در درجه بعد!
علی امینی پنج شنبه، ۱۶ دی ۱۳۹۵
